Krótką biografię św. Łukasza jako Ewangelisty podsumował św. Euzebiusz z Cezarei: „Łukasz, który był rodem z Antiochii, z zawodu lekarzem, a stale towarzyszył Pawłowi i z innymi apostołami się nie tylko przejściowo spotykał, złożył dowód, że się od nich nauczył leczenia dusz, bo pozostawił nam dwie przez Boga natchnione księgi. Jedną z nich jest Ewangelia; napisał ją, jak zapewnia, według tego, co mu podali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami Słowa, a z którymi niegdyś przestawał. Druga księga to Dzieje Apostolskie, które ułożył już nie z tego, co słyszał, ale z tego, co na własne widział oczy. Podobno Paweł o Ewangelii jego miał zwyczaj wspominać, jak gdyby o własnym swym dziele, albowiem pisał: 'Według mojej Ewangelii'”.
Według tradycji św. Łukasz jest także autorem pierwszych ikon. Słowo ikona pochodzi od greckiego εἰκών [eikon] oznaczającego obraz/wizerunek. Najstarsze zachowane do dzisiaj ikony pochodzą z VI wieku z klasztoru św. Katarzyny na Synaju.
Ikony powstają zgodnie z kanonem ikonograficznym, zawierającym zasady przedstawiania na ikonach postaci, tła, stosowania różnych materiałów, znaczenie kolorów i gestów, sposób przedstawiania konkretnych scen biblijnych. Kanon powstał na podstawie perykop biblijnych w językach oryginalnych, postanowień i tradycji Kościoła i Ojców Kościoła, tekstów liturgicznych. Został zapisany w hermenejach, czyli podręcznikach zawierających ścisłe reguły pisania ikon, wzorniki ikon oraz reguły życia dla piszącego ikony. W Polsce najbardziej znanym podręcznikiem jest napisana w XVIII w. „Hermeneia, czyli objaśnienie sztuki malarskiej” mnicha Dionizjusza z Furny w Grecji, twórcy malowideł w monastyrach i kościołach, który działalność artystyczną związał przede wszystkim z Górą Athos i Furną. Hermeneja zawiera część technologiczną ze wskazaniami na temat wykonania całości prac niezbędnych do wykonania dzieła malarskiego oraz część ikonograficzną, z opisami poszczególnych scen ze Starego i Nowego Testamentu, epizodów z życia Matki Bożej, charakterystyki świętych, wszystko pod kątem pisania ikon.
W ikonie zawarta jest głęboka symbolika, począwszy od deski, na której jest napisana, symbolizującej drzewo Krzyża Pana Jezusa, które po Zmartwychwstaniu stało się Drzewem Życia. Kowczeg, czyli wgłębienie w desce, odnosi się do Arki Przymierza, a płótno przyklejone specjalnym klejem do deski symbolizuje Całun Pana Jezusa i chustę z wizerunkiem Jego Świętego Oblicza. Głębokie znaczenie symboliczne mają kolory używane w ikonach. Kolor biały symbolizuje przeniknięcie przez Bożą Światłość, oddzielenie światła od ciemności, a także czystość i prostotę. Kolor brązowy oznacza rzeczywistość ziemską, czasową i przemijającą. Kolor niebieski symbolizuje nieskończoność i Niebiosa, oderwanie od świata. Kolor purpurowy oznacza władcę, a czerwony – Zmartwychwstanie, miłość, życie, także męczeństwo. Niebieski z czerwonym symbolizuje harmonię pomiędzy tym, co ziemskie, a tym, co niebiańskie. Negatywne znaczenie chaosu, zła, trwogi i śmierci ma kolor czarny. Zielony symbolizuje naturę, młodość, nadzieję, odrodzenie duchowe, obecność Ducha Świętego. Kolor żółty oznacza prawdę, a także pychę, zdradę i odnosi się do siarki piekielnej. Złoty nie jest traktowany jako kolor, lecz symbolizuje światło, blask świętości, obecność Pana Boga, Jego Chwały, Majestatu.
Cechą charakterystyczną ikony jest stosowanie perspektywy odwróconej, w której punkt zbiegu linii perspektywy znajduje się przed obrazem, w miejscu, gdzie znajduje się osoba modląca się ikoną, ku której są także zwrócone postacie na ikonie. Pozwala to osobie modlącej się ikoną na zanurzenie się w Boski świat przedstawiony na obrazie. Drugą charakterystyczną cechą ikony jest achronologia, czyli przedstawienie na jednym obrazie wydarzeń, które miały miejsce w różnym czasie.
Celem ikony jest pogłębienie życia duchowego osób modlących się ikoną, zapraszając je do świata duchowego. Ikona głosi Ewangelię kolorami, uobecniając w ten sposób to, co Pismo Święte opisuje słowami. Ma przede wszystkim głosić Dobrą Nowinę poprzez symboliczne kolory, gesty, proporcje, schematy, a jej wartość estetyczna ma mniejsze znaczenie. Ma prowadzić drogą modlitwy i kontemplacji do relacji z Panem Jezusem, do uwielbienia Jego Dzieła Zbawienia.