Teofilu, pierwszą księgę napisałem o całej działalności i nauce Jezusa, doprowadzając opis do czasu Jego wniebowstąpienia, przed którym przez Ducha Świętego dał misję wybranym przez siebie apostołom. On to po męce przez wiele znaków dał niezbite dowody, że żyje, ukazując się im przez czterdzieści dni i nauczając o królestwie Bożym. W czasie wspólnego posiłku nakazał im: „Nie opuszczajcie Jerozolimy, ale czekajcie na obietnicę Ojca, o której ode mnie słyszeliście. Jan bowiem chrzcił wodą, wy zaś niedługo otrzymacie chrzest Ducha Świętego. Zgromadzeni ludzie pytali Go więc: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?” Odpowiedział im: „Nie potrzebujecie znać czasu, a zwłaszcza tej chwili, którą Ojciec zastrzegł dla siebie. Otrzymacie moc Ducha Świętego, który na was zstąpi, i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i na całym świecie”. Po tych słowach na ich oczach uniósł się do góry i widzieli Go, dopóki obłok im Go nie zakrył. A gdy za odchodzącym uporczywie patrzyli w niebo, wtedy stanęło przy nich dwóch ludzi na biało ubranych, którzy powiedzieli: „Galilejczycy, czemu stoicie patrząc w niebo? Ten Jezus wzięty spośród was do nieba przyjdzie w taki sam sposób, jak Go widzieliście odchodzącego”. („Biblia Poznańska” za zgodą Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.)
