Po wypuszczeniu przybyli do swoich i opowiedzieli, co im mówili arcykapłani i starsi. Gdy tego wysłuchali, modlili się wspólnie słowami: ”Panie, »Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co się w nich znajduje«, który powiedziałeś przez Ojca naszego, pod wpływem Ducha Świętego, ustami sługi Twojego Dawida: »Dlaczego zbuntowały się narody i ludy knuły rzeczy próżne. Powstali królowie ziemi i władcy zmówili się wspólnie przeciwko Panu i przeciwko Jego Pomazańcowi«. Rzeczywiście, przeciwko świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, zmówili się w tym mieście Hero i Poncjusz Piłat z narodami pogańskimi i pokoleniami Izraela, aby dokonało się to, co Twoja wola zamierzyła uczynić. A teraz, Panie, wejrzyj na ich groźby i daj Twoim sługom, by z pełną odwagą głosili Twoje słowo, gdyż ręka Twoja dokona uzdrowienia, a zdumiewające znaki dziać się będą w imię świętego Sługi Twojego, Jezusa”. A gdy się modlili, zadrżała ziemia w miejscu, gdzie się zebrali, i napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, głosząc z odwagą słowo Boże. Wszyscy wierzący stanowili jedną duszę i jedno serce, i nikt nie mówił, że cokolwiek jest jego własnością, wszystko bowiem mieli wspólne. Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, życzliwość zaś ogromna towarzyszyła im wszystkim. Nie było też wśród nich cierpiących niedostatku, gdyż właściciele sprzedawali swoje pola i domy, a pieniądze przynosili i kładli u stóp apostołów; rozdzielano zaś każdemu według jego potrzeb. Również Józef zwany przez apostołów Barnabą, to znaczy Synem Pocieszenia, Lewita, rodem z Cypru, sprzedał swoją ziemię, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp apostołów. („Biblia Poznańska” za zgodą Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.)
