Słowo greckie

Greckie λόγος może oznaczać słowo lub wypowiedź, a także treść przekazywanego orędzia. O jego znaczeniu rozstrzyga kontekst. W prologu Ewangelii Jana określenie to odnosi się do Osoby, która była u Boga i przez którą wszystko się stało.

Jan prowadzi czytelnika od początku stworzenia do wyznania, że Słowo stało się ciałem (J 1,14). Czytanie tego fragmentu staje się zaproszeniem do spotkania z Jezusem Chrystusem. Wypowiedz powoli słowo lógos i pozwól, aby skierowało twoją uwagę ku Temu, który objawia Ojca.

Słowo ἀδελφός oznacza brata. W tekstach biblijnych może wskazywać na więź rodzinną, a także na przynależność do wspólnoty. W Mt 23,8 Jezus zwraca się do swoich uczniów i przypomina, że mają jednego Nauczyciela.

Braterstwo uczniów wyrasta z ich relacji z Bogiem. W kolejnym wersecie Jezus mówi o jednym Ojcu w niebie. Ta wspólna więź daje podstawę wzajemnego szacunku i pomaga dostrzec w drugim człowieku kogoś bliskiego. Każde spotkanie we wspólnocie może stać się miejscem, w którym słowo „brat” nabiera konkretnego znaczenia.

Rzeczownik ἀγάπη oznacza miłość. W Pierwszym Liście św. Jana jej treść odsłania działanie Boga: Ojciec posyła swojego Syna, abyśmy przez Niego mieli życie (1 J 4,9). Znaczenie tego słowa poznajemy więc przez dar, który Bóg ofiarowuje człowiekowi.

Jan wyprowadza z tego daru wezwanie do wzajemnej miłości. Przyjęte dobro może zaowocować troską o osobę, którą spotykam. Podczas modlitwy warto wrócić do zdania „Bóg jest miłością” i rozważyć, jak doświadczenie Jego miłości wpływa na moje relacje.

Greckie πίστις może oznaczać wiarę i zaufanie, a w określonych kontekstach także wierność. W opowiadaniu o kobiecie cierpiącej na krwotok Jezus odnosi to słowo do jej postawy wobec Niego. Kobieta szuka pomocy i powierza Mu swoje cierpienie.

Jezus nazywa ją córką i kieruje do niej słowa pokoju. Uzdrowienie otwiera perspektywę osobistej więzi z Nim. Ten fragment pomaga zobaczyć w wierze odpowiedź człowieka, który przychodzi do Chrystusa ze swoją historią i oczekuje od Niego życia.

Słowo χάρις oznacza łaskę lub przychylność; w innych kontekstach może też wyrażać wdzięczność. W Ef 2,8 Paweł mówi o życzliwym działaniu Boga, z którego pochodzi zbawienie. Jego źródłem jest Boży dar przyjmowany przez wiarę.

Dalsza część fragmentu łączy ten dar z nowym życiem w Chrystusie i z dobrymi czynami, do których Bóg przygotowuje człowieka (Ef 2,10). Rozważanie słowa cháris może stać się modlitwą wdzięczności za otrzymane dobro oraz prośbą o gotowość do współpracy z łaską.

Greckie εἰρήνη oznacza pokój. W Septuagincie często odpowiada hebrajskiemu szalom, które obejmuje dobro człowieka i zgodę w relacjach. W mowie pożegnalnej Jezus przekazuje uczniom swój pokój, przygotowując ich na czas próby.

Źródłem tego daru jest sam Chrystus. Jego słowa pozwalają powierzyć Mu lęk i szukać oparcia w Jego obecności. Przyjęty pokój może przenikać codzienne rozmowy, zwłaszcza te, w których potrzebujemy cierpliwości i gotowości do pojednania.

Rzeczownik μετάνοια oznacza nawrócenie i skruchę. Wiąże się ze zmianą sposobu myślenia, która w biblijnym wezwaniu obejmuje również zwrócenie się ku Bogu. Jan Chrzciciel mówi o owocu nawrócenia: wewnętrzna przemiana ma znajdować wyraz w postępowaniu.

Powrót do Boga dotyka zatem konkretnych decyzji. W modlitwie można nazwać dziedzinę życia, która potrzebuje przemiany, i poprosić o łaskę wykonania pierwszego kroku. Słowo metánoia pomaga spojrzeć na ten krok jako na odpowiedź na Boże wezwanie.

Greckie δοῦλος oznacza dosłownie niewolnika, człowieka pozostającego we władzy pana. W polskich przekładach Biblii bywa oddawane słowem „sługa”. W przypowieści o dzierżawcach winnicy słudzy zostają wysłani przez gospodarza, aby odebrać należny mu plon.

W kontekście przypowieści ich misja przywołuje proroków posyłanych przez Boga do swojego ludu. Odrzucenie sług odsłania opór wobec właściciela winnicy. Ten fragment zaprasza do rozważenia, jak przyjmuję Boże wezwania i jaki owoc przynosi to, co zostało mi powierzone.