Poniżej fragment tekstu autorstwa ks. prof. dr hab. Krzysztofa Bardskiego („Osiem błogosławieństw (Mt 5,3-10) – reminiscencyjne skojarzenia biblijne w starożytności i średniowieczu”), w którym pisze o wypełnieniu ośmiu błogosławieństw w Panu Jezusie według św. Augustyna. W dziele „De sancta virginitate” (CAPUT XXVIII) św. Augustyn przyporządkowuje każdemu błogosławieństwu świadectwo wskazujące na to, że wypełniło się ono w Jezusie Chrystusie i zachęca nas do naśladowania Go. Dziękujemy Księdzu Profesorowi za wyrażenie zgody na wykorzystanie na naszej stronie jego materiałów.
Pod tekstem znajduje się wideo obrazujące stwierdzenie św. Augustyna, że osiem błogosławieństw wypełniło się w Panu Jezusie.
Konkluzja
Podsumowaniem, a zarazem uwieńczeniem naszej refleksji nad skojarzeniami reminiscencyjnymi w tradycji chrześcijańskiej, wydają się nam słowa Augustyna zawarte w dziele poświęconym dziewictwu. Autor przyporządkowuje każdemu błogosławieństwu świadectwo wskazujące na to, że wypełniło się ono w Jezusie Chrystusie i zachęca nas do naśladowania Go.
„Błogosławieni ubodzy w duchu” prowadzi nas ku ubogiemu Chrystusowi: „Znacie przecież łaskę Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was ubóstwem swoim ubogacić” (2Kor 8,9).
„Błogosławieni łagodni” wskazuje na Jezusa, który powiedział: „Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych” (Mt 11,29).
„Błogosławieni, którzy płaczą” może odnosić się do tego, który zapłakał nad Jerozolimą: „Gdy był już blisko, na widok miasta zapłakał nad nim” (Łk 19,41)
„Łaknąć i pragnąć sprawiedliwości” to naśladować Jezusa, którego duchowym pokarmem jest wola Ojca: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło” (J 4,34).
„Błogosławieni miłosierni” wypełnia się w alegorycznej interpretacji przypowieści o dobrym Samarytaninie (Łk 10,30-35), w myśl której Samarytanin obrazuje samego Jezusa.
„Czystość serca” Zbawiciela ilustrują słowa z 1P 2,22: „On grzechu nie popełnił, a w Jego ustach nie było podstępu”.
Naśladowanie Jezusa jako „wprowadzającego pokój” może wziąć za punkt wyjścia Jego słowa dotyczące przebaczenia oprawcom: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Potem rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając losy” (Łk 23,34).
W końcu błogosławieństwo prześladowanych najdoskonalej wypełniło się w Jego męczeńskiej śmierci na krzyżu z miłości do nas: „Chrystus przecież również cierpiał za was i zostawił wam wzór, abyście szli za Nim Jego śladami” (1P 2,21).