W Wielkim Poście rozpoczynamy serię siedmiu tekstów poświęconych siedmiu prośbom modlitwy „Ojcze nasz”. Ta modlitwa, przekazana nam przez samego Pana Jezusa, jest streszczeniem całej Ewangelii i najdoskonalszą z modlitw (KKK 2774). Od wieków stanowi centrum chrześcijańskiego życia modlitewnego i jest nieodłącznym elementem liturgii. Została zapisana w Ewangelii według św. Mateusza i św. Łukasza, choć w nieco różnych wersjach. Tekst modlitwy, którą odmawiamy na co dzień w uwspółcześnionym polskim przekładzie z XVI wieku, pochodzi z Ewangelii św. Mateusza. Modlitwa „Ojcze nasz” i Dekalog są do siebie bardzo podobne, gdyż ich fundamentem jest przykazanie miłości Pana Boga i bliźniego.
Pierwsze słowo tej modlitwy – „Ojcze” – zawiera w sobie całą historię zbawienia. W Starym Testamencie Pan Bóg objawia się jako Stwórca i Ojciec swojego ludu, dając mu życie. W Nowym Testamencie odkrywamy, że w pełni poznajemy Ojca, patrząc na Jezusa Chrystusa – Syna Bożego. To On uczy nas modlić się do Boga jako Ojca i zawierzać Mu wszystko. Mówiąc „Ojcze nasz”, odwołujemy się do Nowego Przymierza, do komunii z Trójcą Świętą i do miłości, która ogarnia cały świat (KKK 2801).
Naszą drogę zaczynamy w Środę Popielcową. We wszystkie niedziele Wielkiego Postu zapraszamy razem z Pallotyńskim Domem Słowa do wspólnej refleksji nad kolejnymi prośbami Modlitwy Pańskiej, by głębiej przeżyć jej duchowe bogactwo i lepiej zrozumieć, co znaczy zwracać się do Boga słowami, których nauczył nas Pan Jezus.
