Abel to biblijne imię drugiego syna Adama i Ewy, który był pasterzem trzód. W języku hebrajskim imię to brzmi הבל (hebel) i oznacza parę lub oddech czyli coś nietrwałego. Identycznie są pisane i wymawiane także przysłówki: na próżno i nadaremno. Hebrajskie słowo hebel pochodzi od czasownika הבל (habal) oznaczającego bycie daremnym, postępowanie na próżno. Dlatego też imię to wskazuje, że Abel jest kimś kruchym, wątłym, nieistotnym, nietrwałym.
Biblijne imię potomka Seta, pierwszego patriarchy, którego Pan Bóg wybrał na praojca Izraela i który znajduje się w rodowodzie Pana Jezusa. Jest ojcem naszej wiary, gdyż wbrew nadziei uwierzył w spełnienie obietnicy Pana Boga o licznym potomstwie i ziemi, jest też wzorem posłuszeństwa Słowu Bożemu. Jego początkowe imię to Abram, które w języku hebrajskim brzmi אברם (Awram) i oznacza „ojciec wywyższony”. Są dwie interpretacje jego znaczenia. Pierwsza, że jest to imię teoforyczne, gdyż „Ojciec” odnosi się do Pana Boga i druga, że „ojciec” odnosi się do Teracha, ojca Abrama, i oznacza, że Abram jest szlachetnego pochodzenia. Imię to pochodzi od rzeczownika אב (aw), czyli „ojciec” i czasownika רום (rum) oznaczającego „być wywyższonym, być wysoko”. Aw (ojciec) pochodzi od czasownika אבה (awa), czyli „zgadzać się, ulegać”, co wskazuje, że ojciec to osoba o dużym autorytecie i władzy.
Pan Bóg zmienił Abramowi imię na אברהם (Awraham), oznaczające w języku hebrajskim „ojciec mnóstwa”. Nowe imię potwierdza moc i interwencję Pana Boga, a także nową rolę Abrahama w planie Bożym. Poprzednie i nowe imię różni się w pisowni i wymowie tylko literą ה (ha). Pochodzenie nowego imienia jest wciąż przedmiotem dociekań biblistów. Jedno z nich wyjaśnia, że pochodzi od rzeczownika אב (aw), czyli „ojciec” i nieużywanego rdzenia הֲמוֹן (hamon) oznaczającego „być ludnym”. Istnieje także wersja, według której po dodaniu litery ha w imieniu Abrahama pojawił się czasownik ברה (beri), od którego pochodzi rzeczownik ברית (berit), czyli przymierze.
Biblijne imię pierwszego mężczyzny stworzonego przez Pana Boga w Raju w szóstym dniu. W języku hebrajskim słowo אדם (adam) nie jest imieniem własnym, lecz oznacza pojedynczego człowieka albo ludzi. Księga Rodzaju w oryginale hebrajskim, czyli Księdze Bereszit, pokazuje, że słowo adam (אדם) znajduje się w słowie adama (אדמה) oznaczającym czerwoną glebę. W hebrajskim Rdz 2,7 czytamy, że Pan Bóg stworzył Adama z adama, czyli ulepił człowieka (ludzi) z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. Przesłanie to jest także pokazane w hebrajskim tekście pisanym, ponieważ wszystkie litery słowa adam znajdują się w słowie adama. Z kolei w hebrajskim słowie adam (אדם) znajduje się słowo dam (דם) oznaczające krew, która w Biblii symbolizuje istotę życia.
Biblijne imię ósmego syna Jakuba, będącego drugim dzieckiem Jakuba i niewolnicy Zilpy, którą jego pierwsza żona Lea dała Jakubowi za drugorzędna żonę. Aser jest praojcem jednego z dwunastu pokoleń Izraela. W języku hebrajskim imię Aser brzmi אשר [Aszer] i oznacza „szczęśliwy”. Imię to pochodzi od tak samo pisanego czasownika אשר (aszar) znaczącego „iść prosto przed siebie / posuwać się naprzód / być szczęśliwym”. W języku hebrajskim tak samo jak imię אשר jest także pisany rzeczownik [eszer] czyli „szczęśliwość / błogosławieństwo” oraz rzeczownik [oszer] czyli „szczęście”. Imieniem אשר jest także nazwane pokolenie pochodzące od Asera.