Jakub to biblijne imię drugiego syna Izaaka i Rebeki, jednego z bliźniaków, pasterza, wnuka Abrahama, patriarchy narodu izraelskiego. W języku hebrajskim jego imię brzmi יעקב (Jaaqob) i ma kilka znaczeń. W Księdze Rodzaju w opowiadaniu o narodzinach Jakuba i jego brata bliźniaka Ezawa jest wyprowadzone od rzeczownika עקב (aqeb) znaczącego „pięta”, dlatego tłumaczone jest jako „łapiący / trzymający za piętę”. W języku hebrajskim tak samo brzmi przymiotnik עקב (aqeb), tłumaczony jako: „ten, który przechytrzył / ten, który wyparł”. Inne wyjaśnienie znaczenia tego imienia wywodzi je od czasownika עקב (aqab) znaczącego „przechytrzyć/zajmować miejsce/wypierać/naciągać” i nadaje mu znaczenie „zakładający pułapki/sidła”. W języku hebrajskim tak samo są pisane: rzeczownik עקב (eqeb) znaczący „konsekwencja / skutek / zysk” i przymiotnik עקב (aqob) tłumaczony jako „zdradziecki/podstępny/przebiegły”.
Biblijne imię czwartego syna Jakuba i Lei, praojca jednego z dwunastu pokoleń Izraela, z którego wywodzi się król Dawid. Z pokolenia Judy wywodzi się Pan Jezus, którego jednym z Imion biblijnych jest „Syn Dawida”. W języku hebrajskim imię Juda brzmi יהודה (Jehuda) i oznacza „chwalony”. Imię to pochodzi od czasownika ידה (jada) znaczącego „wysławiać / chwalić / składać dziękczynienie / wysławiać Imię Pana Boga / wyznawać grzech”, a także „rzucać / strzelać (strzałami)”. W języku hebrajskim tak samo jak imię יהודה są pisane i wymawiane nazwy: pokolenia pochodzącego od Judy oraz terytorium zajmowanego przez pokolenie Judy. Tak samo jest też pisana i wymawiana nazwa królestwa Judy, które powstało po rozpadzie Izraela po śmierci króla Salomona.