Biblijne imię potomka Seta, trzeciego syna Adama i Ewy, który znajduje się w rodowodzie Pana Jezusa. Na rozkaz Pana Boga zbudował arkę, w której on i jego rodzina ocaleli w czasie potopu. W języku hebrajskim jego imię brzmi נח (Noah) i może oznaczać „odpoczynek” albo „pocieszenie”. W pierwszym znaczeniu pochodzi od czasownika נוח (nuah), który znaczy odpocząć natomiast w drugim od rdzenia נחם (nahum), które znaczy pocieszać. Po raz pierwszy czytamy o Noem w Rdz 5,29: „A dając mu imię Noe, powiedział: „Ten niechaj nam będzie pociechą w naszej pracy i trudzie rąk naszych na ziemi, którą Pan przeklął”. W oryginale hebrajskim występuje gra słowna, gdyż imię Noe jest ukryte w wyrazie יְנַחֲמֵנוּ (jenahumenu) czyli „nas pocieszy”. Kolejne gry słowne związane z imieniem Noe występują w opowieści o potopie. Jego imię jest ukryte w czasowniku נחם (naham), czyli żałować, gdy na początku potopu Pan Bóg z powodu niegodziwości ludu żałuje, że lud stworzył (Rdz 6,6) oraz drugi raz na końcu potopu, gdy Pan Bóg czuje miły zapach ofiary, którą Mu Noe składa z wdzięczności za ocalenie (Rdz 8,21). Użyty jest wówczas wyraz ניחח (nihuah) czyli uspokajający.
W Piśmie Świętym imię Noe występuje 47 razy, 39 razy w Starym Testamencie i 8 razy w Nowym Testamencie, gdzie jest w greckiej formie Νωε (Nōe)
Niebo, po hebrajsku שָׁמַיִם [szamajim], występuje w tym języku zawsze w liczbie mnogiej. W Piśmie Świętym ma dwa znaczenia. W pierwszym oznacza fizyczny, widzialny firmament z ciałami niebieskimi, który wraz z ziemią stanowi wszechświat, czyli cały widzialny świat stworzony przez Pana Boga. Jest ono przemijające i na końcu czasów powstanie nowe niebo (i nowa ziemia).
Drugie znaczenie to niewidzialne mieszkania Pana Boga, w którym z Nim przebywają aniołowie i zbawieni ludzie. Według pism żydowskich istniało siedem pomieszczeń nieba. Takie same znaczenia ma greckie określenia nieba, czyli οὐρανός [uranos].